Amniocinteza

AMNIOCENTEZA – je metoda aspiracije plodove vode transabdominalnom punkcijom amnionske duplje u drugom trimestru trudnoće.To je najstariji dijagnostički postupak u antenatalnoj dijagnostici koji je uveden u kliničku praksu 1966. godine.

Cilj rane amniocenteze je da omogući pravovremenu dijagnostiku naslednih ili stečenih poremećaja fetusa. Pre 15. gestacione nedelje SE NE VRŠI amniocenteza jer se u amnionskoj tečnosti ne nalazi dovoljan broj fetalnih ćelija za biohemijska i citogenetska ispitivanja.

Optimalno vreme za amniocentezu je 17. nedelja gestacije kada broj fetalnih ćelija iznosti 3-5 u 1 ml (prosečno 60-200 u pojedinom uzetom uzorku).Rizik od povreda u toku intervencije po plod je manji jer je pristup materici olakšan sa obzirom na to da se većim delom nalazi smeštena izvan prostora male karlice, a postoji i veća količina plodove vode (180-260 ml).

Indikacije za obraćanje ili upućivanje u genetsko savetovalište


Indikacije za amniocentezu su:

Osnovni uslovi koji moraju biti ispunjeni za bezbedno izvodjenje intervencije obuhvataju pravilnu lokalizaciju mesta uboda (predeo fundusa materice), izbegavanje ulaska u posteljično tkivo i mesto insercije pupčanika.

Striktni uslovi asepse važni su zbog prevencije komplikacije infekcije amniona.

Aspirira se 20 ml plodove vode, a transport uzorka do genetske laboratorije mora biti u apsolutno sterilinim uslovima.

Rizik od neželjenih posledica po plod ili majku u toku i posle amniocenteze iznosi 0,5% ili manje od 3 komplikacija na 1000 intervencija.

Rizik od nastanka pobačaja iznosti 0,3 – 0,7%, a kod blizanačke trudnoće 2,5%.

Komplikacije koje se sreću kod majke zastupljene su u odnosu 1:1000 i obuhvataju krvarenje, amnionitis ili povrede trbušnih organa i Rh senzibilizaciju. U 2 – 3% slučajeva sreće se sekrecija sa mesta uboda, oticanje plodove vode u dužem vremenskom periodu sa nastankom oligohidramniona.

Kao direktna posledica amniocenteze gubitak fetusa zasrtupljen je u 3,5% slučajeva. Najveći rizik za razvoj spontanog pobačaja, preverememnog porođaja i oštećenja zbog oticanja plodove vode.




Pripremio: Dr Bojan Ćulibrk, specijalista ginekologije i akušerstva; juni 2010.